Wychowanie dzieci

Rozumna swoboda

Obawiam się, iż nasze zbyt troskliwe wychowanie wydaje skarłowaciałe owoce.

Georg Christoph Lichtenberg

Kiedyś będąc na placu zabaw, słyszałam jak kilkuletnie dziecko bawiąc się z kolegą było wciąż strofowane przez matkę, “zejdź z tego”, “nie ruszaj”, “uważaj”, “patrz co robisz”, będać tam chwilę, ja sama byłam już zmęczona tymi napominaniami, a co dopiero ten malec, który musiał stale tego wysłychiwać.

Dzieciństwo to czas pełen radości, spontaniczności, ciekawości świata, rodzice którzy chcąc dla dziecka dobrze, nie pozwalają mu się pobrudzić, nadmiernie go chronią przed porażkami, cierpieniem, nie zdają sobie sprawy z tego, jak wielką krzywdę wyrządzają swojemu dziecku. Nie tylko odbierają mu beztroskie, radosne dzieciństwo, ale zakładają na dziecko tzw. parasol ochronny.

Jeśli dziecko nie rozbije kolana, nie pobrudzi się, bo rodzice nie dopuszczają do tego, bojąc się i stale trwożąc o dziecko, chroniąc go przed porażką, nie zdobędzie żadnego doświadczenia, gdyż nie będzie miało możliwości nauczenia się na własnych błędach.

Często matki, trwożąc się, że dziecko podejmując próby jedzenia samemu, zabrudzi siebie i otoczenie, nie dają mu łyżeczki do ręki, a potem są problemy i pretensje, dlaczego moje dziecko jeszcze nie je samo, tylko że jak chciało, to zostało mu to zabronione. Czasem trzeba pozwolić dziecku trochę nabałaganić (przecież nie robi tego specjalnie, po prostu są to jego pierwsze, może trochę nieudolne próby samodzielności), może przez to będziemy mieć trochę więcej roboty, sprzątania, ale dziecko szybciej stanie się samodzielne, a i my na tym skorzystamy, gdyż nie będziemy musieli się męczyć z karmeniem malca, ponieważ sam opanuje tę czynność.

Dzieci, którym rodzice ograniczają swobodę, stale ich strofując i napominając, stają się lękliwe, a te lęki zaszczepiają w nich sami rodzice.

Niestety dziecko kiedyś będzie musiało wyjść z domu i stawić samodzielnie czoła prawdziwemu życiu, problemom dnia codzienengo, kiedyś zabraknie rodziców, odejdą i co wtedy?

Taki człowiek, który zawsze był chroniony, nie będzie umiał sobie poradzić z ciężarem, który go przytłoczy i może się załamać, gdyż nadopiekuńczy rodzice nie nauczyli go prawdziwego życia, które czasem bywa brutalne, nie zawsze wszystko się udaje, idzie po naszej myśli, nie zawsze odnosi się zwycięstwo.

Kiedyś byłam świadkiem pewnej sytuacji na boisku szkolnym, rodzic przyszedł ze swoim synkiem odebrać starsze dziecko ze szkoły. Kiedy zaczął rozmowę z nauczycielką, malec wybiegł na boisko, ta przestraszona, krzyknęła żeby go zatrzymał bo się przewróci na asfalt, a on na to “jak się przewróci to będzie wiedział, że następnym razem trzeba uważać”. Jeśli dziecko samo się nie sparzy, nie będzie przezorne, oczywiście nie mówię tu że rodzic ma na wszytko pozwalać i nie uważać na dziecko, bo oczywiście nad jego bezpieczeństwem trzeba czuwać i przed niebezpieczeństwem należy je chronić, ale wszystko w rozsądnych granicach, trzeba wiedzieć na ile należy mu dać swobody, aby nie było za bardzo ograniczane, a z drugiej strony, nie wolno mu również na wszystko pozwalać, bo rzeczywiście może skończyć się to tragedią.Zobacz podobne arytkuďż˝y: