Wychowanie dzieci

Kochać i wychowywać

             Większość rodziców, pragnie dać swemu dziecku jak najwięcej miłości i czułości. Nie chcą by ich pociecha doznała krzywdy, chronią ją przed smutkiem, płaczem, bólem. Zachowania te są prawidłowe i wręcz wskazane, ale jeśli są okazywane z umiarem i z rozsądkiem.
             Dziecko powinno nauczyć się, że nie zawsze musi być na pierwszym miejscu i w centrum zainteresowania i nie zawsze musi dostawać to co chce, nawet za chwilową cenę płaczu, krzyku, które mają za zadanie wymusić od nas to czego dziecko oczekuje, (takie zachowania często cechują jedynaków).
            Dziecko ma być wychowywane a nie rozpieszczane i musi znać granicę, której mu przekroczyć nie wolno. Jeśli ta granica będzie naginana lub jeśli zdania rodziców w sprawie wychowania będą podzielone i będą się różniły, dziecko będzie łatwo to wszystko wykorzystywać, bo "po co słuchać mamy która się na wszystko nie zgadza, lepiej pójść do taty, on i tak pozwoli".
           Będąc nauczycielem często zauważam, kiedy w domu u dziecka ta granica jest przekraczana. Zachowanie takich dzieci wyróżnia się od postępowania pozostałych wychowanków. Np. takie dziecko często skarży się na inne, z błahym problemem przychodzi do wychowawcy, szybko się obraża, swoje niezadowolenie manifestuje płaczem, który kończy się z chwilą przystania na jego warunki. Krzywda dzieje się nie tylko dziecku, ale i rodzicom bo z biegiem czasu coraz ciężej jest poradzić sobie z takim grymaśnym dzieckiem, jest ono uciążliwe także dla nauczycieli, ponieważ takie zachowanie bardzo przeszkadza w prowadzeniu lekcji jak i dla szkolnych kolegów, którzy uskarżają się na niego, gdyż jest uciążliwy w zabawie.

Dlatego czasem warto przystanąć i zastanowić się, czy czasem tą naszą milłością nie robimy więcej złego niż dobrego, bardziej krzywdzimy nasze dziecko, aniżeli mu pomagamy.Zobacz podobne arytkuďż˝y: